‘Dwin licio dŵr, chi !

Omaigwdness, here we go – fel mae’r Saeson yn ddweud. Fedrai ddim dweud wrthych pam mor nerfus ydw’i yn sgwennu dipyn o eirau ar y blog ‘ma. Ar ôl darllen cyfraniadau gwych gan Gary a Mari, gyda’u dawn naturiol o ddefnyddio iaith a gramadeg perffaith (Mae’r ddau wedi cael coleg i chi gael dallt!) Mae’n dipyn o dasg. Ond ar ol gymaint o swnian “lle mae dy blog di Ceri?” (abuse bron ddyddiol gan rhai!) dwi yn mynd i gael go!

Plantos ar grwydr

Plantos ar grwydr

Felly, ella ‘sa well i mi gychwyn wrth egluro pam nes i awgrymu i ni wneud y daith o gwmpas arfordir Sir Fôn yn y lle cyntaf? Wel, fel rhiant i ddau o “Tweens” (pre tennage – i’r rhai sydd ddim yn dallt y lingo) un o fy mhryderon mwyaf  i ydi ei bod nhw yn suddo fwy a fwy i mewn i fywyd digidol  – lle mae pob eiliad rhydd yn cael ei dreulio un ai o flaen teledu, play station neu ynghlwm i’w ffôn neu iPod!

Dwi yn gweld y blynyddoedd yn hedfan heibio mor sydyn.  Dwi’n ofni  byddai’n deffro un bore a fydd y plantos bach annwyl ma sydd yn gwrando ar ei mham (i ryw hyd)  wedi troi fewn i monosyllabic, techno addicts, ac fydd hi rhy hwyr i wneud dim byd amdano. Felly roedd angen plan!

Ers rhai blynyddoedd nawr , mae  gen i ryw dynfa tuag at ddŵr – not the drinking kind – ond llynnoedd, afonydd, moroedd. You get the picture ? (Ella rhywbeth i wneud efo bod yn Pisces? Hmm? Anyway, I digress) Felly wrth awgrymu i Ed y gŵr, ar plant i gytuno i gwblhau llwybr arfordir Môn i gyd fel prosiect teulu 2012 – roedd yr hadyn wedi ei blannu.

Mae rhaid i mi gyfaddef, i gychwyn, toedd gan y tri aelod arall o deulu Thomas ddim yn agos at yr run lefel o frwdfrydedd a oedd yn byrlymu ynof i. Felly, wrth gynnig ein bod ni yn gwahodd ffrindiau i ymuno â ni, gwirionodd y plant, ac roedd hi yn 3 against 1 i fi.

Mae Rhys a Megan wedi dod yn dipyn o fêts gydag Ifan a Gwenno (teulu Pritchard) trwy fod yn aelodau o Côr Ieuenctid Môn (o dan arweiniad y dalentog Mari P) felly roedd unrhyw esgus i gael bod yn eu cwmni nhw yn rhoi gwên fawr ar eu hwynebau –  so far so good!

Felly, i ddod a ni at heddiw, mae na ddwy daith wedi cymryd lle hyd yn hyn. Dros yr wythnosau nesaf, byddaf yn trio ychwanegu dipyn o sylwadau ar y blog am ein hanturiaethau. A fel ddywedodd Mari, heintus iawn ydi o, fedra’i ddim credu gymaint o hwyl rydym wedi ei gael yn barod …

Mae’r cymysgedd o awyr iach, sgwrsio, chwerthin (a’r wers ddaearyddiaeth wythnosol gan Gary!) wedi bod yn fwy o bleser na allwn fyth wedi ei ddychmygu. Ac yn lle clywed y plant yn swnian “Ohh Maaaam oes rhaid i ni fynd eto??”  Dwi’n cael pedwar o “Tweens” yn byrlymu fyny ataf, gyda bochau mawr coch ar ddiwedd y daith p’nawn Sul yn bloeddio gweiddi “ Lle ‘da ni’n mynd wythnos nesa ta? “ “Yda chi’n gaddo bod ni’n cael mynd – hyd yn oed os ydi hi’n bwrw?”

Wel, sôn am sioc, bois bach … ac yn dangos i mi nad oes yr un gadget ffansi  yn gallu rhoi’r run un pleser i blant, na tynnu pâr o sgidiau cerdded ymlaen, rhoi rhyddid iddynt ddringo coed, neidio mewn afonydd, sgimio’r Fenai gyda cerrig a throedio caeau mwdlyd. Ac hyn i gyd wrth sugno fewn yr olygfeydd syfrdanol o’n arfordir, a’r byd natur trawiadol sydd o’n cwmpas….

I chi gael dallt – dwi’n teimlo reit smug efo fy hyn acshyli … that is what I call a plan!!

Felly tan y tro nesa … hwyl

Gadael Ymateb

Ni fydd eich cyfeiriad e-bost yn cael ei gyhoeddi. Mae'r meysydd gofynnol yn cael eu marcio *