Archif y blog

Oriel: Llyn Rhos Ddu i Falltraeth

Llyn Rhos Ddu i Falltraeth

Man cychwyn: Maes Parcio Llyn Rhos Ddu (SH 426 647)
Ar y daith: Ed, Ceri, Rhys, Megan, Gary, Mari, Ifan a Gwenno, Robin, Sonia … a Carlo a Nel
Amser: Dydd Sadwrn 28 Ebrill: 1200 – 1655
Tywydd: Sych ond gyda gwynt cryf ar adegau
Pellter: 9½ milltir

Ar ôl y daith fawreddog ar hyd arfordir y gogledd ar ddechrau’r mis, roedd hi’n amlwg bod criw Crwydro wedi torri ein danedd ar y teithiau gymharol fyr a bellach yn barod am deithiau hirach.

Penderfynwyd y byddwn ni’n dychwelyd i dde’r ynys er mwyn cwblhau’r daith allan am Ynys Llanddwyn gan fod cŵn wedi eu gwahardd oddi yno rhwng 1 Mai a diwedd mis Medi … a doedden ni ddim am i Carlo a Nel gael colled, nagoedd!

Maes parcio Llyn Rhos Ddu oedd y man cychwyn – lle ddaeth y daith o’r Sŵ Môr i ben yn ôl ym mis Ionawr – a’r nod oedd cyrraedd Malltraeth a pheint yn y Joiner’s Arms mewn pryd i wylio’r sgôrs pêl-droed yn cyrraedd!

Dwi’n siwr fod pob un o’r criw ‘di bod i Ynys Llanddwyn sawl tro – er fod Ed yn trio deud bod na bron i 30 mlynedd ers iddo fod yno – ond mae’n rhaid i ni gwblhau pob cam o’r llwybr gyda’n gilydd.

A pheth arall sy’n hyfryd am gerdded y llwybr yma, ydi’r cyfle i weld a cherdded ffyrdd cyfarwydd ond ar hyd llwybrau anghyfarwydd – tydw i erioed wedi cyrraedd Traeth Llanddwyn ar hyd y llwybr o Lyn Rhos Ddu o’r blaen.

Yn wahanol i’n teithiau eraill, roedd ‘na lwyth o bobl ar yr un llwybr â ni … wel, am y rhan cyntaf o’r daith ar hyd Traeth Llanddwyn ac Ynys Llanddwyn beth bynnag … mae Llanddwyn yn le poblogaidd!

Doedden ni ddim yn rhy siwr os oedd y llwybr o amgylch Ynys Llanddwyn ei hun yn rhan swyddogol o’r Llwybr Arfordirol ond gan ei fod yn rhan mor hyfryd o’r byd dyma benderfynu gerdded draw at fythynod y peilotiaid a’r Tŵr Mawr beth bynnag.

Ar ôl gadael yr Ynys mae na ddau ddewis o lwybr i’w ddilyn tua’r gorllewin a chob Malltraeth – un ar hyd Traeth Penrhos a’r llall trwy’r goedwig – ar ôl pleidlais sydyn* fe benderfynwyd y byddwn ni yn mynd ar hyd y traeth.

Yn anffodus i ni roedd y gwynt yn dod yn syth i’n hwynebau ac roedd y tywod yn chwyrlio o’n hamgylch wrth i ni geisio cyrraedd trwyn Traeth Penrhos a’r Morfa Heli fyddai’n ein harwain yn ôl tua’r goedwig!

Yr unig ffordd i ddwyn perswâd ar y plant (a Sonia!) i beidio cwyno ac i’w sicrhau ein bod ni’n agosau at ddiwedd ein taith oedd i bwyntio at y tai gwyn yn y pellter trwy’r cwmwl tywod a’u sicrhau mai’r Joiner’s Arms oedd un o’r tai … wrth gwrs, doedden ni ddim am ddweud fod angen i ni droi yn ôl i’r goedwig am rhyw ddwy neu dair milltir arall cyn bod ni’n cyrraedd y tai gwyn!

Ar ôl gadael y twyni tywod roedd y daith trwy’r goedwig yn un digon pleserus ar hyd lonydd y Comisiwn Coedwigaeth, ac ar ôl seibiant i gael panad a bechdan … a gwagio’r tywod o’n esgidiau … dim ond y darn olaf o’r llwybr sy’n rhedeg yn gyfochrog â’r ffordd fawr oedd o’n blaenau.

Ar ôl croesi Cob Malltraeth roedd tafarn y Joiner’s Arms a siop chips Malltraeth yn fanna o’r nefoedd … yn enwedig ar ôl clywed ein bod ni wedi cerdded am naw milltir a hanner … dwy filltir a hanner yn hirach nag yr oedden wedi ei feddwl!

‘Di peint o Guinness erioed wedi blasu mor neis!

* [… mae’n rhaid i mi gofnodi’n fan hyn mai Mari oedd â’r bleidlais olaf, felly hi sydd ar fai am ein taith Lawrence of Arabaidd yn syth i wyneb y gwynt a’r storm tywod ..!]